Działdowo - Nidzica - j. Maróz

Jakoś wreszcie dojechaliśmy do Działdowa, początku naszej wyprawy. Byliśmy trochę niespokojni o nasze rowery, jak one zniosą podróż w wagonie bagażowym. Naczytałem się różnych rzeczy na stronach www, newsach, itd. Było jednak bardzo kulturalnie. Przez całą podróż rowery wisiały na specjalnych uchwytach, przed stacją konduktor je zdjął i podał nam na peron. Nic im się nie stało. Muszę dać tutaj dużego plusa naszym kolejom. Niestety jakiś miesiąc później znajoma jechała pociągiem z rowerami ze Szczecina - jeden z nich niestety nie dojechał, innej ktoś ukradł CatEye. Jak widać mieliśmy po prostu szczęście, że nic się nie stało naszym rumakom.

Nic co dobre nie trwa jednak wiecznie. Po wyjechaniu z dworca okazało się, że mam urwaną linkę od przedniej przerzutki. Nie pękła ona w pociagu, akurat miałem takiego pecha, że wyzionęła ducha zaraz na samym początku trasy. Lepiej jednak tutaj, niż żeby miała strzelić jeszcze w Warszawie podczas drogi na dworzec!

Dalsza część drogi upłynęła w miare spokojnie. Jeśli nie liczyć przygody z szukaniem źródeł rzeki Łyny. Otóż wyczytałem w przewodniku, że są to cofające się źródła (woda podmywa piaszczyste okolice źródeł co powoduje ich cofanie się). Niestety nie było żadnego oznakowania i pokręciliśmy sie parę kilometrów w kółko jeżdżąc to w dół, to w górę. Żadnych źródeł nie zobaczyliśmy, może już się wycofały z tamtych okolic?

Tak wogóle, to chcieliśmy jechać z Nidzicy w kierunku Grunwałdu, jednak wycieczka do pechowych źródeł zajęła nam tak dużo czasu, że już nie było sensu jechać w kierunku pola bitwy. Postanowiliśmy jechać dalej na północ nad jedno jeziorko - według mapy miało być tam jakieś pole namiotowe. Jechaliśmy więc bardzo przyjemną polno - leśną droga. Raz po piasku, raz po ubitej ziemi, trafiło się też trochę bruku. Pod koniec dnia dojechaliśmy nad przepiękne jezioro Maróz (jak się potem okazało, było to jedno z dwóch, ktore najbardziej mi się podbały). Bardzo ciche, poza wszelkimi ruchliwymi drogami, tylko parę domków nad brzegiem. Wokół lasy sosnowe. Istna idylla. Znaleźliśmy nocleg na polu u jakiegoś chłopa. Woda bieżąca była co prawda tylko z kranu na ścianie, można było się jednak wykąpać w jeziorze. Naprawdę, po całym dniu jazdy nie ma nic przyjemniejszego niż kąpiel w chłodnej wodzie jeziora. Albo pod prysznicem :-)

Tak więc pierwszy dzień wycieczki minął nam bardzo miło. Nie było zbyt forsownie. Na koniec dodatkowo wykąpaliśmy się w jeziorze. Na noc rowery przypięliśmy łańcuchem do namiotu. Nie łudziliśmy się tym, że nie będzie można ich odczepić. Łańcuch był po jednak wielokrotnie przełożony przez szprychy kół, tak więc brzęczałby niemiłosiernie przy każdej próbie majstrowania przy nim, lub przy rowerach.

j. Maróz - Olsztyn

Olsztyn - Dywity - Barkweda - Swobodno

Jakoś się rano obudziliśmy. A ciężko było, oj ciężko... Spać nie można bylo z powodu strasznego gorąca oraz dwóch imprez u sąsiadów. Goście byli w wieku +50, a bawili się dosyć hucznie aż do piątej nad ranem! Mniejsza jednak o to. Michał obiecał był mi już dosyć dawno pokazać tereny rowerowe w swojej okolicy. Zdjąłem więc bety ze swojego bajka i pojechaliśmy na przejeżdżkę po lasku nieopodal. Coś niesamowitego: takie połączenie terenów górskich z jeziorami! Wspaniałe. Zresztą wyobraźcie sobie tylko: strome podjazdy w lesie wąską dróżką, szybki zjazd ścieżką biegnącą samą krawędzią głębokiego jaru, adrenalina tylko się gotowała. Jeżdżąc tak sobie w kółeczko zrobiliśmy prawie 20 km.

Nie można było jednak cały czas uganiać się bez bagażów po okolicznych lasach. Ciężka droga jeszcze przed nami! Ruszyliśmy więc z Kasia w dalszą tułaczkę :) Zostaliśmy poinstruowani aby jechać boczną drogą - szlakiem idącym prosto na Lidzbark Warmiński. Było nam to na rękę, bo główna droga była strasznie ruchliwa - samochody mijały nas ciągle. Wiechaliśmy więc na tę polną dróżkę. W zasadzie byłaby całkiem w porządku, ale... Takiej ilości natrętnych much nie spotkaliśmy nigdzie indziej. Nie mogliśmy jechać szybciej z powodu wyboistej drogi, nie mogliśmy więc zgubić tych much w jeździe. Siadały nam na wszystkim!

Tempo mieliśmy naprawdę kiepskie. Prawdę mówiąc, to wlekliśmy się :) Sił dodawała nam tylko myśl o kampingu nad docelowym jeziorem. Straciliśmy już nadzieję na dojechanie aż do Lidzbarka, chcieliśmy zatrzymać się nad jeziorem Limajno, parenaście kilometrów za Olsztynem. Wreszcie, po naprawdę długiej jeździe dojechaliśmy nad owe jezioro. Tak potworna ilość ludzi była wszędzie, że naprawde odechciewało się pozostawania tam. Z braku sensownych pól namiotowych lub kampingów zostaliśmy zmuszeni do noclegu w domu wczasowym. Brzmi ładnie, jednak wcale tak nie wygląda. Ośrodek pamiętający jeszcze złote lata komuny w stanie gorzej niż średnim, brak łazienek w pokojach. Dobrze chociaż, że była ciepła woda w przysznicach, no i piwo w barze! Posiłki były wydawane w wielkiej sali - stołówce. Przez chwilę poczułem się jak na jakimś wyjeździe z klasą ze szkoły - każdy dostał po paru bułkach, talerzyku z połówką pasztetu, dżemu i masła. Dodatkowo duży dzbanek herbaty na stolik. No i takie okropne rodzinki wokół. Wszystkie bez wyjątku z małymi rozwrzeszczanymi dziećmi, tatusiowie tylko w klapkach, mamusie równie apetyczne... Brrr!

Swobodno - Dobre Miasto - Lidzbark Warmiński - Kłębowo

Z ośrodka wyjechaliśmy czym prędzej, nie było to miejsce dla nas. Nie jechaliśmy zbyt szybko - pogoda na to nie pozwalała. Z nieba lał się niesamowity żar. Zreszta wogóle podczas całej wycieczki pogoda nam dopisała. Praktycznie cały czas była lampa i zero chmurek.

Na szczęście nie musieliśmy już jechać polną drogą - zaczął się normalny asfalt. Tak sobie jadąc spokojnie - nigdzie się przecież nie śpieszyliśmy, wycieczka dopiero co się rozpoczęła - jechaliśmy wytyczoną trasą. Najpierw minęliśmy mieścinę o miłej nazwie Dobre Miasto. Czy było dobre, czy też nie trudno powiedzieć, szybko z niego wyjechaliśmy. W planach mieliśmy jeszcze Lidzbark.

W Lidzbarku nie spędziliśmy zbyt dużo czasu. Pojechaliśmy obejrzeć zamek, niestety do środka nie można było wejść - muzea w poniedziałki są nieczynne. Posiedzieliśmy więc sobie trochę na dziedzińcu, obejrzeliśmy fosę i fragmenty murów po czym pojechaliśmy dalej. Od jednej kobiety dowiedzieliśmy się, że pod miastem jest jedno kąpielisko razem z biwakiem i kampingiem - w Kłębowie. Jechaliśmy więc do Kłębowa w strasznym, iście piekielnym upale. Po drodze zatrzymaliśmy się w jednym barze. Potworna rudera w opuszczonej wiosce. Za barem w środku jeden grubawy facet w krótkich spodenkach i rozpiętej koszuli. Jeśli ktoś widział film Bagdad Cafe, to może się domyślić jak wszystko wyglądało.

Wreszcie dojechaliśmy na kemping. Na pierwszy rzut oka był w porządku. Kąpielisko strasznie zaludnione, mnóstwo ludzi, można jednak było napić się piwa i wziąć jaki taki ciepły prysznic. Gdybyśmy jednak tylko wiedzieli jakie towarzystwo bedziemy mieć na polu namiotowym! Szkoda gadać, coś potwornego. Paru meneli w namiocie obok. Jeden z nich cały czas siedział w namiocie, parę rezy tylko wychodził i udawał sie w krzaczki w wiadomym celu. Był okropnie nieopalony, mial krótkie spodenki, białe nogi i nie zdejmowane chyba przez cały czas adidasy. A twarz miała charakterystyczny czerwony kolor, zwłaszcza nos ;-) Nad ranem (znaczy się świtem) przyszli do nich znajomi i zaczęli wydzierać się na całe pole namiotowe. Okropność.

Kłębowo - Jeziorany - Lutry - Reszel - Kętrzyn

No cóż, jak zwykle rewelacyjna pogoda. Wiaterek, zero chmur, pełne słońce. Tylko upał straszliwy. Praktycznie cały czas jedziemy jakby zupełnie opuszczonymi terenami. Puste albo strasznie zaniedbane domy. Gdzieniegdzie jakieś jeziorko prześwituje między drzewami. Prawie zupełnie niepostrzeżenie przejechaliśmy spory kawałek wzdłuż j. Luterskiego. Parę razy miałem wielką ochotę na to, aby zeskoczyć z roweru prosto do wody i się wykąpać. Nie można jednak było aż tak zmieniać planów.

Z Luter czekała nas droga do Reszla. Od samego początku zaczęła się wznosić w górę, co nie wróżyło nic dobrego. Długo, oj długo tak wznosiła się do gory... Ale jaki był potem zjazd! Mimo wszystko warto było wymęczyć się dla paru minut takiego zjazdu. Zupełnie inaczej się prowadzi rower gdy jest on ciężki, załadowany sakwami niż gdy jest pusty. Może trochę trudniej wchodzi wtedy w zakręty, jednak uczucie pędzącej dużej masy jest bardzo przyjemne. Ciekawe, czy kierowcy ciężarówek też mają podobne odczucia?

No i dojechaliśmy do Reszla. Zostaliśmy oboje bardzo mile zaskoczeni miasteczkiem. Bardzo ładnie odnowiona stara zabudowa w centrum, ładny zamek. Niestety knajpa w zamku nie serwowała nic do jedzenia, więc posilić się musieliśmy w innym lokalu. A szkoda, bo atmosfera na zamku była niesamowita. Tak nam się miło jadło, że aż zapomniałem (serio!) zapłacić w kafejce i właściciel musiał mi o tym przypomnieć. Jeśli więc teraz on to czyta, to myśmy serio o tym zapomnieli!

Kętrzyn - Gierłoż - Sztynort - Węgorzewo - Kal

Rano zbudził nas okropny deszcz. No to fajnie - pomyśleliśmy - koniec wycieczki. W deszczu przecież nie ma sensu jeździć. Na szczęście po sniadaniu lekko się rozpogodziło i mogliśmy wyruszyć. Dowiedzieliśmy się, że bez problemu można rowery zostawić w Gierłoży podczas zwiedzania, więc spakowaliśmy wszystkie rzeczy i pojechaliśmy oglądać pozostałości po Hitlerze.

Udało nam się jakoś przypiąć rowery do siatki na parkingu. Zresztą koło nas zaparkowała też całkiem spora grupka rowerzystów - zdrowo ponad 20 rowerów. Gdyby ktoś chciał by się na nie połakomić miałby spory orzech do zgryzienia. Bunkry faktycznie były imponujące. Szkoda tylko, że zupełnie zniszczone. Z tego co mówił przewodnik, to wynikało, że zniszczyli je po wojnie sami Polacy zużywając niesamowite ilości materiałów wybuchowych na ich wysadzenie. Zupełnie tego nie rozumiem - przecież byłyby teraz fantastyczną atrakcją turystyczną. A tak, to widać tylko pojedyńcze ściany. Widok doprawdy jest żałosny.

Po Gierłoży mieliśmy jechać do Węgorzewa. Wybraliśmy co spokojniejsze boczne drogi. Faktycznie były bardzo 'boczne'! Trafił nam się np. chyba z pięciokilometrowy odcinek drogi brukowej! Myśleliśmy, że nam rowery sie porozpadają jadąc po takiej drodze! Jakoś jednak sie udało. Pogoda była delikatnie mówiąc średnia. Nie padało wprawdzie, ale było chłodno, ciągle sie chmurzyło, nie nastrajała ona optymistycznie.

Jakoś jednak dojechaliśmy do Węgorzewa. Tam czekała mnie kolejna niespodzianka. Otóż wziąłem na wycieczkę kilka wypełnionych już czeków zamiast większej ilości gotówki. Karty do bankomatu jak się okazało nie były zbyt przydatne w tych okolicach - mogłem ją sobie włożyć wiadomo gdzie ;-) Poszedłem więc na pocztę aby podjąć pieniądze, no i pomyliłem się przy wpisywaniu daty na blankiecie! A został mi już tylko jeden zapasowy. Gdybym też się pomylił, to zostalibyśmy bez kasy na jakis czas. Na szczęście jednak udało mi się wpisać poprawną datę (a jak mi wtedy ręka drżała gdy ją wpisywałem!) i byliśmy uratowani.

Na nocleg wybraliśmy sobie bardzo ładny kamping w Kale pod Węgorzewem. Naprawdę bardzo ładnie urządzony: krótko strzyżona trawka, równe pola pod namiot. Nie można podjeżdżać samochodami pod namioty - dzięki temu jest cicho i czysto. Niestety z powodu pogody musieliśmy przebywać tam dzień dłużej niż planowalismy - mieliśmy więc cały dzień na leniuchowanie w namiocie i barze. Nie wiedziałem nawet, że cały dzień spędzony w namiocie może być taki przyjemny ;-)

Kal - Budry - Rogale - Gołdap

Pogoda jakby zbierała siły przez kilka dni i teraz była lampa niesamowita. Takie straszne słońce, żeby nam się już zupełnie odechciało jeździć po otwartych przestrzeniach. Prawie że powietrze drżało nad łąkami... Potworność. Na szczęście tym razem także jechaliśmy w miarę pustymi drogami (z wyjątkiem samego wyjazdu z Węgorzewa) więc auta nam nie smrodziły zbytnio. Jeden fragment pamiętam szczególnie miło: chyba co najmniej z pięć kilometrów drogą prostą jak strzelił przez las. Cały czas piaskiem przez las! Dzięki temu zaoszczędziliśmy sporo kilometrów asfaltem. Jechało się bardzo przyjemnie, choć byłoby średnio ciekawie gdyby coś się stało, czy to z rowerem, czy to komuś z nas.

Co za to zobaczyliśmy potem! W lesie, pod jedną miejscowością stoi sobie stary już rodzinny grobowiec jakiejś rodziny, jeszcze z początku wieku chyba. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie to, że kraty w oknach są wyrwane, a w otwartych trumnach widać niekompletne już szczątki ludzkie! Naprawdę makabryczny widok! Co jak co, ale zasuszonych już zwłok ludzkich bez głowy nie spodziewałem się zobaczyć w czasie wycieczki rowerowej! Cóż za beznadzieja musi panować w wiosce, gdzie jedyną jej atrakcją są na wpół rozgrzebane trumny!

Dalsza droga do Gołdapi przebiegała dosyć spokojnie. Tylko gdyby nie te straszne drogi! Z każdym kilometrem w głąb stawały się one coraz gorsze. Dotąd myślałem, że to w Krakowie drogi są kiepskie, tam jednak zmieniłem zdanie ;-) Po przybyciu do Gołdapi zjedliśmy smaczny obiad w knajpie na świezym powietrzu, po czym spokojnie pojechaliśmy sobie na uroczy, spokojny kemping nad samym jeziorem. Tak naprawdę było to dopiero drugie miejscie (po pierwszym noclegu nad j. Maróz), które mi się podobało. Było bardzo przyjemnie, tylko stanowczo za dużo much latało wokół nas. Były ich takie ilości, że aż nie można się było już od nich opędzać! Tam też po raz drugi (i ostatni) wykąpaliśmy się w jeziorze.

Gołdap - Dubeninki - Filipów - Suwałki - Stary Folwark

To, co zrobiliśmy tego dnia można było określić mianem solidnej, nikomu nie potrzebnej roboty ;-) Było gorąco, plany mieliśmy ambitne, droga była długa przed nami.

Nie obyło się jednak bez wpadki. Na mapie regionu zobaczyłem przepiękne, stare wiadukty kolejowe, prawie jak rzymskie akwedukty. Chyba są one w Stańczykach, nie jestem już pewien. Nie popatrzyłem jednak dokładnie na mapę gdzie one są, i po parunastu kilometrów jazdy i nadaremnym szukaniu czegoś zrezygnowaliśmy z nich :-( Jak się potem okazało, zabrakło nam do nich jeszcze jakiś 5 kilosów. Na swoje wytłumaczenie mam tylko to, że same wiadukty są schowane gdzieś w lesie i z obładowanymi rowerami moglibyśmy mieć trudności z dojechaniem do nich. Koniec końców, wiaduktów nie zobaczyliśmy.

Pojechaliśmy więc dalej jak najkrótszą drogą do Suwałk. Nic szczególnego tam nie było. Musieliśmy zjechać z jednej lepszej drogi na inną - a połączenie między nimi jest tylko poprzez chyba najniższej kategorii drogi lokalne. Sporą część trasy pokonaliśmy też po zwykłym żwirku. A gdy dojechaliśmy już do głównej drogi do Suwałk to zaraz zostaliśmy otoczeni przez istne mrowie pojazdów. Coś potwornego. W międzyczasie zrobiliśmy sobie mały popas, ugotowaliśmy zupkę na maszynce, zjedliśmy jakieś resztki owoców.

Do Suwałk dojechaliśmy po południu. Naszym głównym celem był bankomat! Skończyła się nam już gotówka, już w Węgorzewie było krucho po tym, jak się pomyliłem z datą czeku. Dostaliśmy nawet od ojca Kasi listę bankomatów w Suwałkach przez SMS'y! Zasileni w nową gotówkę natychmiast pewną jej część przeznaczyliśmy na zimne lody, ciepłe hamburgery i coś do picia. Tego nam było trzeba!

Po jedzeniu nic innego nam już nie pozostawało jak tylko wyruszyć w dalszą drogę do Starego Folwarku. Jest tam po prostu stanica wodna i schronisko PTTK nad jeziorem Wigry. Schronisko razem z kempingiem. Zaplecze sanitarne było potworne, człowiek aż brzydził się wejść pod prysznice, lub do ubikacji. No ale cóż można było robić? Był wprawdzie jeden płatny, porządniejszy (odrobine) prysznic - ale zawsze były do niego kolejki, no i był po prostu jeden! Za to droga z Suwałk była zupełną odwrotnością tego, co zastaliśmy na miejscu. Bardzo ładna droga prowadząca przez park narodowy (fajny mi park, przez który wiedzie zatłoczona droga!).

Wieczorkiem odbyliśmy sobie mały spacerek nad molo z butelką piwa i paczką chipsów :-) Mieliśmy bardzo ładny i romantyczny widok na klasztor po drugiej stronie jeziora, cały oświetlony zachodzącym, pomarańczowym słońcem. Tylko gdyby nie te komary!

Tego dnia przejechaliśmy najwięcej kilometrów w czasie całej wycieczki. Nie sądziłem, że ten etap będzie aż taki długi. Jestem pełen podziwu dla Kasi, że tak to świetnie zniosła.

Stary Folwark - Suwałki - Olecko - Wydminy

Kolejny dzień długiej wędrówki. Tak się nieszczęśliwie złożyła nasza trasa, że mieliśmy taki jeden długi etap pośrodku. Trzeba się było jakoś dostać z Suwałk nad same wielkie jeziora. A pomiędzy praktycznie nic nie było (przepraszam wszystkich tam mieszkających). Co gorsza słońce świeciło jak oszalałe. Jak się później okazało spaliłem sobie lewe ramię: dosyć długo jechaliśmy praktycznie prostą, płaską drogą idealnie na zachód. Przez cały czas słońce świeciło na moją lewą rekę. Na swoje nieszczęście nie posmarowałem się zbyt dobrze kremem no i mnie spiekło.

Jak bym jednak nie narzekał, to jechało sie bardzo przyjemnie. Droga bardzo ładna - no i dzięki temu, że była to niedziela nie jeździły ciężarówki. Można się było czuć bezpieczniej na drodze. Jechało się też tak przyjemnie, ponieważ mieliśmy na drodze baardzo długi zjazd. Nie pamiętam już dokładnie, ale jechaliśmy w dół co najmniej przez 10 km.

Na pierwszy większy przystanek, do Olecka dojechaliśmy całkiem szybko. Na prostej drodze bardzo łatwo o dobrą średnią. Przed samym miastem mieliśmy chwilę wachania - jakiś wandal pozamieniał znaki drogowe, wskazywały zupełnie odwrotne kierunki. Postanowiliśmy jednak zaufać mapie i jak sie okazuje dobrze na tym wyszliśmy. Tam zjedliśmy całkiem smaczny obiadek na tarasie już trochę podupadającej restauracji.

Z jedzeniem na wycieczce jest tak, że albo je się mało i ma się lekki żołądek, albo je się trochę lepiej, ale za to nie można się potem ruszyć ;-) Wybraliśmy z Kasia niestety ten drugi wariant. Dalsza droga przebiegała nam już w zdecydowanie gorszym tempie. Wiodła też jednak zdecydowanie ładniejszymi okolicami. O ile do Olecka jechało się przez dłuższy czas po zupełnie płaskich i pustych polach, to teraz teren się zdecydowanie pofałdował. Niestety sił już nam brakowało.

Postanowiliśmy nie jechać dalej, tylko zatrzymać sie w miejscowości Wydminy. Wg mapy miało tam być jeziorko, mieliśmy nadzieję na jakąś kąpiel. Nocowaliśmy w małym pensjonacie (właściwie to w 'Agropensjonacie'). Chyba był całkiem niedawno otwarty, bo obsługa jeszcze się cokolwiek gubiła w swoich obowiązakch, nie wiedzieli jak się zachować, itd. Było jednak bardzo czysto, duże pokoje no i łazienka z gorącym prysznicem! Cóż za odlot! Tego nam bardzo było trzeba. Przecież tego dnia zrobiliśmy ponownie prawie 85 km. Byliśmy, a szczególnie Kasia zdrowo zmęczeni i zupełnie nie uśmiechało nam się nocowanie pod namiotem i byle jakie mycie na kempingu bądź w schronisku.

Mam tylko jedno zastrzeżenie do owego pensjonatu: nigdzie nie było żadnej karty dań. Wprawdzie dużego wyboru nie było, gdyż jedzenie było przyrządzane na bieżąco. Ale też tym samym nie było cen. W sumie daliśmy się troche napuścić i całkiem niezłą sumkę przyszło nam zapłacić za cały pobyt. Za taki prysznic jednak było warto ;-) Jednym słowem: zawsze trzeba prosić o kartę z cenami.

Wydminy - Miłki - Rydzewo - Dziubiele - Mikołajki

Cała impreza nieuchronnie zbliżała się ku końcowi. Zgodnie z planem zostało nam jeszcze wprawdzie kilka dni, jednak koniec już praktycznie było widać. Gdy zobaczyłem, że będziemy przejeżdżać koło wioski Rydzewo, to wiedziałem, że musimy tam pojechać! Nie, żebym chciał odnaleźć jakiś przodków, ale dla samej satysfakcji.

No i pojechaliśmy przez owo Rydzewo. Całkiem przyjemna dziura położona nad ładnym jeziorkiem. Od widać, że gdzie są turyści, tam robi się ładniej. A może jest jednak na odwrót? W każdym razie dało się poczuć powiew życia, a nie taką totalną beznadzieję jak w innych miejscowościach na drodze.

Dalej w planie mieliśmy już tylko Mikołajki. Jakby nam jednak było mało kilometrów znowu nie pojechaliśmy najkrótsza drogą, tylko jakimiś bocznymi dróżkami. Inna sprawa, że na głównej drodze byłby pewnie duży ruch. Na mapie wyglądało to bardzo prosto - mieliśmy do przejechania pare kilometrów równo na południe, drogą przez las. Miała nas ona wyprowadzić nad samo j. Śniardwy, a dalej to juz byśmy sobie dojechali do Mikołajek. Straszne żule w lokalnym sklepie, ktorych zapytałem się o drogę zaczęli się jeden z drugim przekrzykiwać, żebyśmy tam nie jechali, bo zbłądzimy, itd. A wyglądali oni naprawdę potwornie! Żałuję, że nie zrobiłem im żadnego zdjęcia. Byłoby co pokazywać, takie okazy!

Co miałem się ich gadaniem przejmować? Wjechaliśmy z Kasią w ten las. Na szczęście nikt nas nie napadł, ani nie zbłądziliśmy. A jechaliśmy faktycznie przez odludne tereny. Ścieżka (bo jechaliśmy ścieżką, a nie drogą) nie należała do najczęściej uczęszczanych, miejscami była dosyć piaszczysta. Ale też na tej właśnie ścieżce przekroczyłem swój 13 tysiąc kilometrow! Tak, tak, przejechałem już ponad 13000 km moim rowerkiem! Trzeba powiedzieć, że mapa stanowczo była zbyt optymistyczna ;-) Pod koniec droga zaczęła nam się już zdrowo dłużyć. Zwłaszcza, że nie było żadnych znaków, ani drogowskazów, żeby chociaż się upewnić, czy dobrze jedziemy. Po wielu kilometrach jazdy po straszliwych kocich łbach i walkach z rojami wściekłych much dojechaliśmy wreszcie do Mikołajek. Uff!

Mikołajki - Wierzba - Popielno - Ruciane Nida - Ukta - Mikołajki

Ten dzień mógłby być chyba idealnym przykładem jak nie należy sobie planować wycieczki. W planach mieliśmy jeszcze jazdę do Szczytna, jednak z informacji PKP wynikało, że mielibyśmy z tamtąd fatalne połączenia do Warszawy. Wiele więc nie myśląc postanowiliśmy wracać tego samego dnia, po południu. Ale żeby wykorzystać czas w całości, pomyśleliśmy, że można by się jeszcze wybrać na małą wycieczkę w okolice Mikołajek.

He, he. Miała to być mała wycieczka, a okazała się być wyścigiem z czasem. Pojechalismy do Wierzby, następnie przeprawiliśmy się promem na drugą stronę i tym przypieczętowaliśmy swój los. Po prostu dosyć długo czekaliśmy aż prom nas zabierze. Zakłóciło to nasz plan i potem musieliśmy się śpieszyć, żeby zdążyć na pociąg, na który już mieliśmy wykupione zresztą bilety.

Ale do rzeczy. Zaskoczyła nas już sama droga do Wierzby. Otóż była to zwykła leśna nieutwardzana dróżka z wielką ilością kurzu i piachu. Na domiar złego jeździły nią samochody. Większość na szczęście przy nas zwalniała, ale zdażyly się też takie, których kierowcy specjalnie dodawali koło nas gazu, żeby tylko nas bardziej zakurzyć. Jechaliśmy tam dosyć wolno, wszystko przez głęboki piach. Trudnością było wogóle kierowanie rowerem, a co dopiero mówić o utrzymywaniu jakiegoś tempa. Potem czekaliśmy chyba z 40 minut na przypłynięcie promu. To zupełnie rozłożyło nasze plany czasowe. W sumie to powinniśmy byli już wtedy zawrócić, ale pojechaliśmy dalej :-) Skusił nas rezerwat Tarpanów, przez który wiodła droga. Niestety żadnego nie spotkaliśmy, nic dziwnego - od takiej szosy każdy by się trzymał z daleka!

No a dalej to już się niewiele ciekawego zdażyło. Przejechaliśmy już ponad połowę drogi, więc nie opłacało się wracać tą samą trasą - trzeba było jechać dalej. Jednak na szczęście dojechaliśmy! Byliśmy nawet jakaś godzinę przed odjazdem pociągu - wykorzystaliśmy ją na zjedzenie niezdrowych hamburgerów i ostatnie zakupy na długą podróż. Jak się okazało pociągiem jechało wiecej rowerzystów. A pociąg jechał wooolno, bardzo wolno. Nie miało to jednak już dla nas żadnego znaczenia. I tak wieczorem mieliśmy się już wykąpać we własnej wannie.

Koniec

No i tyle. Całość. Wogóle skandal, że tak długo zwlekałem z napisaniem tego tekstu. Przeciez wycieczka skończyla się 13 lipca, a teraz jest już 8 listpada! Lepiej jednak chyba późno, niż wcale, prawda? Niektóre dni opisałem bardzo skrótowo, przy innych z kolei trochę sie rozpisywałem (na moje możliwości). Nie pisałem tego po prostu za jednym razem i czasami wybitnie nie miałem werwy pisarskiej ;-) Koniec końców, wycieczka była świetna, przejechaliśmy razem mnóstwo kilometrów, trochę też rzeczy sobie oglądnęliśmy.